Nr. 1 expert in karpervisvakanties

Spinsels van een amateur (deel 8) - ‘Onderhuids’

Zomaar een dag in december

Het is inmiddels begin december van het jaar 2011 en ik heb toch nog kans gezien een nachtje aan de waterkant te vertoeven. Ik ben in mijn eentje, het is koud maar zeker niet onaangenaam. Tegen alle weersverwachtingen in schijnt de zon. Prachtig hoe de bomenrijen aan de overkant goudgeel stralen. Het is volkomen rustig aan de plas. Anders dan in de zomer waar het hier soms lijkt op een broeinest van goudzoekers en stadsnomaden. Ik heb zowaar alle hectare voor mij alleen.
Toch schenkt mij deze ‘oase van rust’ niet direct ontspanning. Gek dat ik altijd onrustig ben bij aanvang. Het lijkt wel op een soort pleinvrees; ik arriveer op locatie en krijg dan opeens zo’n merkwaardig, onderhuids gevoel. Altijd die drang om snel de hengels in het water te doen... Ik moet blijkbaar steeds weer opnieuw acclimatiseren. Pas na een tijdje verdwijnt de onrust en kan ik ontspannen mijn dingen doen. Nou ja, ontspannen... ;-)
Omdat je in je eentje minder afgeleid wordt dan wanneer je met anderen aan de waterkant zit, komt alles wat er om je heen gebeurt ‘harder binnen’. Alleen kun je je nu eenmaal beter op de omgeving concentreren. Of anders gezegd; je bent je er meer bewust van. Het is net als bij iemand die blind is; hij of zij ontwikkelt automatisch een scherper reukvermogen of gevoeliger tastzin. Vermindering van prikkels aan de ene kant biedt ruimte voor prikkels aan de andere kant. Zodoende merk je dat er in die ‘oase van rust’ een hele wereld schuil gaat; enigzins verborgen, maar altijd aanwezig.
De laatste jaren ben ik mij steeds meer bewust geworden van deze wereld en moet toegeven dat ik er soms wat gemengde gevoelens aan overhoudt. Echt last heb ik er niet van, maar onderhuids geeft het onrust. Natuurlijk ben ik als liefhebber coulant en begripvol tegenover de dieren om mij heen, maar dat is niet altijd even vanzelfsprekend, want in sommige gevallen breken zij fors in op de ‘comfort zone’ waar je als visser zo’n behoefte aan hebt. Ik merk dat ik het dieren observeren meer ontspannen vind dan directe confrontaties. Daar gaan ‘ergernissen’ mee gepaard waar je niet omheen kan. Je kan het niet negeren, je moet ermee omgaan. In de natuur ben je nooit alleen. Als jij er bent, dan zijn ‘zij’ er ook... altijd!

De ‘onruststokers’

Als we deze ‘ergernissen’ wat nader onder de loep nemen, kun je onze fauna in verschillende categorieën onderbrengen. Ik noem voor het gemak in willekeurige volgorde: de door-de-lijnzwemmers; de onthaakmatschijters; de stoel- en tentpissers; de hengelslopers; de bloedprikkers; de aasknagers; de voedsel-tas-vandalen; de voerplekstalkers (= zware categorie!); honden (= geheel eigen divisie); de ‘scary-ones’ (alles met meer dan vier poten) en de krijsvogels. Een lijst van ongenode gasten die mij zo ter plekke te binnen schieten. Alleen al binnen mijn beperkt curriculum hangen er onder elke categorie wel enkele smeuïge verhalen.
Verhalen waarin dieren zoals de rat; de eend; de reiger, de hond (met als kampioen de olijke Golden Retriever!); de kraai; de meerkoet (!); de meeuw; de mug (en al zijn aanverwanten), de spin, het waterhoen; het everzwijn en om niet te vergeten: de brasem of de uit de kluiten gegroeide voorn, kreeft en (dwerg)meerval een hoofdrol spelen.
Ik denk weleens, als ik ze zo allemaal op een rijtje zet, dat het überhaupt een wonder is dat karpervissers doorgaans ontspannen de dag en nacht doorkomen. Ik weet het wel, we praten over onschuldige gebeurtenissen, maar desalniettemin... het kost mij nu eenmaal moeite om wanneer mijn zorgvuldig opgebouwde voerstek door een groep ‘zwarthemden’ wordt leeggeroofd, of een klut ‘slijmjurken’ ervoor zorgt dat ik er vijf keer in de ijskoude nacht uit moet, er ontspannen bij te blijven zitten. Ik schaam mij soms voor de gedachten die dan in mij opkomen. Daar is niets diervriendelijks aan: vangen en flamberen die hap! Ter illustratie twee tot de verbeelding sprekende anekdotes:

Zwaan Henk en de ‘sluwe’ meerkoet

Wie ik op deze lijst bewust vergeten ben, zijn de zwanen. Deze prachtige, stoïcijnse dieren worden (terecht) met veel respect door de mens behandeld. Het is een dier waar een aura van sympathie omheen hangt. De zwanen doen het daarom vooral goed bij kinderen; ‘kijk eens lieffie, een zwaan! Mooi hè?!’
Nu leven er op de plas waar ik met zekere regelmaat vertoef ook een paar zwanen. Deze zijn zich in de loop van de tijd bewust geworden van onze gastvrije instelling. Dit zorgt ervoor dat de doorgaans natuurlijke (en mijns inziens ook wenselijke) ‘afstandelijkheid’ bij sommige van hen niet meer van toepassing is. Met name bij de lelijkste van de vijf. Ik noem hem Henk... Henk is een bijzonder tamme zwaan. Best wel gezellig zo in het begin, maar de combinatie van zijn ‘aanhankelijkheid’ met het totaal ontbreken van enig ruimtelijk inzicht en sociale vermogens zorgt voor serieuze complicaties. Diegene die weleens een zwaan aan de draad heeft gehad weet wat ik bedoel. Laat ik het houden bij de wetenschap dat het verdomd sterke beesten zijn.
En dan heb ik het nog niet over de vuile blikken van alle zwaankoesterende omstanders die niet hebben gezien dat die domme baal veren zelf uit vrije wil zijn kop in de strop heeft geduwd en dit desondanks talloze diervriendelijke pogingen mijnerzijds om dit te voorkomen. En dat dus niet hij, maar ík ongewenst met de gebakken peren zit.
Zo’n ‘avontuur’ maakt duidelijk hoe broos je positie is als visser binnen het ‘zwanenkoninkrijk’. Na een worstelpartij met Henk van drie ronden siste een oudere, kakkineuze dame mij destijds toe dat ik dan ook maar niet moest gaan vissen. ‘Ja,’ gaf ik als repliek, ‘en jij moet nodig een andere broek aantrekken, trut!’ Niet echt netjes van mij, maar nog nahijgend van de enerverende gebeurtenis schoot mij helaas even niets anders te binnen... ;-)
Ook tijdens de sessie begin december had ik een ‘encounter’ met een natuurbewoner waardoor mijn ying en yang niet meer in balans kwam. Op die bewuste avond lag ik er al vroeg in. Ik werd uit mijn slaap gerukt door een merkwaardige aanbeet. Ik schat zo rond een uurtje of tien. Ik zat in een fractie van een seconde rechtop aan de rand van mijn stretcher met één voet in de laars. Alles staat zodanig strak georganiseerd dat ik zelfs slaapwandelend nog met de juiste attributen buiten sta. Ik slaap soms met waadpak aan als het moet... niet echt comfortabel overigens.
Even stokte mijn mechanisch handelen. Je merkt het immers direct als er ‘iets anders’ aan je haak snuffelt of door je lijn zwemt. Maar er bleef geluid van buiten komen, dus worstelde ik verder. Sceptisch en tegelijk benieuwd naar ‘de surprise’ zette ik de haak... Karper?! Het gebrek aan weerstand bevestigde mijn vermoeden dat het ‘iets anders’ moest zijn. Weer die verre bloedverwant?! Gauw binnenhalen dan maar. Eenmaal aan de oppervlakte leek het beest meer op een oude plastic zak.
Nu kunnen plastic zakken in stilstaand water geen run veroorzaken, dus nog maar eens goed kijken. En ja hoor, het was toch organisch… een Meerkoet! In het donker maak je dit soort beoordelingsfouten. Eerlijk gezegd schrok ik wel een beetje, want al leef ik met deze ‘rovers’ wat op gespannen voet, echt kwaad doe ik ze natuurlijk nooit. Dat doe je gewoon niet. En deze leek vanwege zijn gedrag bijna kassie wijle.
Als een natte vaatdoek liet hij zich binnen halen en zelfs toen ik hem onthaakt had bleef hij theatraal onderste boven dobberen. Zo met zijn bolle buik (van mijn boilies!) naar boven gekeerd. Ik gaf hem een zetje en trok wat aan zijn pootje: ‘kom jongen, help ff mee’ dacht ik hardop. Maar de gladjakker gaf geen krimp. Er bekroop mij een slecht gevoel over dit kleine drama en besloot om hem dan maar uit het water te halen en wilde hiervoor snel even een handdoek uit mijn Bivvy pakken. De seconde nadat ik mij had omgedraaid en vervolgens heel even omkijk of de patiënt zo kon blijven liggen, was de koet al verdwenen... tering! Bijna 10 meter verder al zag ik hem als een sluwe dief in de nacht over het water wegrennen... en verdomd, gewoon weer richting mijn voerplek! En ik nog naïef denken: ‘Lullig zo’n vogel aan de haak, hopelijk leert hij er van…’

Een rappe evolutie

De confrontaties met dieren, anders dan met onze karpervrienden, kennen dus hier en daar wat scherpe randjes. In het kader van dit soort van interactie zou ik hier nog een geinig fenomeen willen toevoegen. Het betreft een soort van ‘spel’ waarvoor je als visser zelf het startsein geeft door met een werppijp boilies op je voerplek te mikken. Het werkt het beste tijdens die seizoenen waarin het aanbod van natuurlijk voedsel wat minder is en lokt een soort ‘hyenagedrag’ van meeuwen uit. Onuitputtelijk belagen zij in troepen de door de lucht vliegende ballen om hen vervolgens in het water na te duiken. Niet altijd met succes, maar vaak genoeg. Maar nu komt het… De ballen die ze missen zijn daarmee nog niet veilig, want volgens verschijnen de meerkoeten ten tonele en pakken het stokje over. We kennen het allemaal, zelfs tot op grote diepte wordt de bodem kaalgeplukt. Hoe dat pluimvee de ballen vindt is mij een raadsel, maar dat maakt het probleem niet minder. Geestig is wel om te zien dat wanneer de koet met bal weer boven komt, er vervolgens een ‘roedel’ meeuwen op hem zit te wachten om de trofee van hem af te pakken. Ook dit met wisselend succes. Het levert bijzonder spectaculaire achtervolgingsscènes op waar een schrijver en regisseur als Luc Besson (Taxi 1 t/m 4) jaloers op zou zijn. De vraag is steeds: haalt hij het riet... of niet?!
Verder kijk ik er zelf met gemengde gevoelens naar, want uiteindelijk schiet ik er geen ‘bal’ mee op… meerkoet of meeuw, wie er ook wint, in beide gevallen ben ik de verliezer!
Maar wat nu interessant is, is dat hier sprake lijkt van een soort rappe evolutie. Wij scheppen onnatuurlijke voedselkernen en de natuur weet daar dan vervolgens wel raad mee. Al kun je hier niet echt spreken van een bewuste samenwerking tussen de ‘duikers’ en de ‘vliegers’. Want wat de meerkoet er nu aan heeft dat hij belaagd wordt door zo’n krijsende ‘dakduif’...?
Maar misschien zet zich deze ontwikkeling in de toekomst wel door en ontwikkeld zich een nieuw ras waarin zich de ‘meerwaarde’ van beide soorten bundelen. Ik hoop het natuurlijk niet, maar het lijkt logisch. En stel je eens z’n bende ‘meeuwkoeten’ of ‘meermeeuwen’ voor; ze kunnen allemaal vliegen en duiken. Nou, dan kan die boiliepijp aan de muur!
Tja, zo beïnvloedt ons (on)natuurlijk gedrag de natuur en ondervinden wij de gevolgen... Op zich helemaal niet erg, maar ik vind nogmaals een zekere gepaste afstand wel oké. Ik moet er niet aan denken dat op een ochtend een beverrat mij vriendelijk doch dringend verzoekt in mijn slaapzak op te schuiven, omdat het buiten wat te koud is voor de kleintjes... toch?! ;-)

Alibaba en de 11 rovers

Maar het zijn natuurlijk niet alleen de dieren die het ontspannen zijn aan de waterkant onder druk zetten. De mens(heid) zelf, of dat wat het voortbrengt, is ook een belangrijke speler. Ook hier ontkom je niet aan... zeker in Nederland. Ik heb ooit eens een nachtje gehengeld in Warmond en was gelijk genezen. Geen extra landingsbanen voor Schiphol wat mij betreft! ;-) En wanneer ik iets van ‘stekkennijd’ ruik pak ik m’n spullen en verdwijn... Ik houd er gewoon niet van. Mensen zitten elkaar te vaak bewust of onbewust in de weg. Soms in samenwerking met de dieren en van dit laatste heb ik nog wel een leuke anekdote:
Niet zo lang geleden kruiste mijn pad dat van een dame van een ‘hondenuitlaatservice’. Althans, ik hoop voor haar dat de roedel terriërs niet van haar privé was. Totaal onverwacht, ik lag wat te doezelen op mijn stretcher, werd ik letterlijk midden op de dag overvallen door een dozijn dolle, jonge honden. Ik heb nog nooit zo’n berg blije rakkers bij elkaar gezien! Boven aan de dijk stond de bewuste dame rustig met een collega ‘hondhouder’ te smoezen. Wat achterover in de banden hangend keek ze ontspannen toe hoe mijn basiskamp vakkundig werd omgeploegd door Alibaba met zijn 11 rovers! Het was een zodanig merkwaardige gebeurtenis, waarbij de grenzen van enig normaal fatsoen opgeheven leken, dat ik niet goed wist wat ik moest doen. Als een houten Klaas probeerde ik nog slaapdronken indruk te maken op de twaalf, maar zonder succes. Vanaf de dijk moet het eruit hebben gezien als een merkwaardige ‘regendans’. En net toen ik mijn pijlen op de twee ‘volwassenen’ wilde richten, zag ik dat de dame verder was gelopen, nog steeds druk in gesprek. Even draaide zij zich om en blies verveeld op een fluitje. De stoottroepen trokken zich een voor een terug, een smeulende berg chaos achter zich latend.
Voor alle duidelijkheid, die honden kunnen er natuurlijk niets aan doen! Ik zou als hond ook mijn kop in een emmer boilies steken en toeslaan als er een berg voerballen, met verse tonijn nota bene, voor het ‘happen’ ligt. En vervolgens mijn bek spoelen aan de dichtstbijzijnde waterkant... lekker onder die paar horizontale stokken. En als je nodig moet, dan ga je natuurlijk zitten schijten op zo’n zachte mat die ook nog eens lekker ruikt, makkelijk zat!
Nee, het gaat hier vooral om het invoelend vermogen van de baas, of liever gezegd het gebrek eraan. Ik vermoed dan ook dat de dame in kwestie een bepaald gen ontbeert. Iets erfelijks wellicht en niet te genezen. De beste remedie is humor denk ik. Al doet de gedachte om een pitbull aan de haak te hebben mijn bloed acuut harder stromen... je moet er toch niet aan denken?!’

Mentale onrust

Menselijke onrust speelt zich niet alleen af op het fysieke vlak. Vaak is het ook een mentale kwestie. Komt het voort uit ons eigen voorstellingsvermogen. Neem bijvoorbeeld ons gevoel van veiligheid, of een ontbreken eraan. Met name tijdens het nachtvissen. Aanleidingen genoeg gezien de vele verhalen die de ronde doen. En al denk ik dat er vaak sprake is van geschiedvervalsing, net als bij dat spelletje waarbij verhalen steeds meer vervormen naarmate ze vaker worden doorverteld, het blijft een issue.
Nou ben ik niet direct bang uitgevallen, maar er lopen helaas merkwaardige schepsels op aarde rond en deze wetenschap levert soms een mentale worsteling die het ontspannen zijn belemmert. En zo in je eentje aan de waterkant heb je voldoende tijd om je hierover ongerust te maken.
Ik had hier oorspronkelijk een betoog aan toegevoegd over hoe wij onze ‘slachtofferrol’ wat zouden kunnen bijstellen. Hoe wij dat ‘zorgelijke’ naar wat meer vertrouwen kunnen ombuigen en goed beschouwd uitstekend zijn uitgerust voor een effectieve (zelf)verdediging. Hoe je een prima alarmsysteem kunt maken met een draadje en een paar piepers. Hoe je gewapend met een bivakmuts, hoofdlamp, bankstick en boiliepijp de meeste ‘gelukzoekers’ de stuipen op het lijf jaagt als je luid schreeuwend op ze afrent vanuit ‘fort Knox’. Dat je altijd wel een mes bij je hebt, een katapult waarmee je naast boilies natuurlijk ook stenen kan schieten en dat de Coleman gaspit als vuurpook niet alleen nut heeft voor een lekker bakkie koffie. Dat wij in feite zijn uitgerust als een hedendaagse Retiarius (Romeins ‘netvechter’)... de meeste schepnetten zijn immers groot genoeg. En dat je in elke situatie altijd wel de aftocht kan blazen via het water (met of zonder waadpak)... een grote jongen die je volgt in de nachtelijke uren.
Maar ik vind het een te serieus onderwerp om lichtzinnig mee om te gaan. Ook deze ervaringen kruipen ‘onder je huid’, maar blijven er helaas net wat langer zitten! Beter is het om 112 te bellen, luid en veel te praten, of desnoods maar de pleiterik te maken... Overigens is ook hier humor een beproefd ‘wapen’. ;-)

Ruimte voor (zelf)reflectie

Naast dieren, mensen en dieven hebben we uiteraard ook te maken met de natuur zelf. Al moet gezegd dat we via deze natuur vaak weer bij onszelf uitkomen. De natuur gunt ons namelijk de ruimte, het decorum om in ‘weg te dromen’. Geeft kansen voor ontspanning. Maar in plaats van het comfortabel wegzakken in die deken van ‘het niets’ gaan bij mij dan juist de ‘radars’ draaien.
Naast een persoonlijke reflectie op het heden, verleden en de toekomst, groeien dan vaak de meest merkwaardige denkbeelden. In mijn geval vaak gestoeld op hardnekkige, hopeloze vraagstukken: of er ooit een einde zal komen aan de eeuwenlange hegemonie van ‘de haak’; hoe mooi het zou zijn als we een paar jaar achter elkaar via de satelliet de zwemroutes van de karpers op mijn water zouden kunnen volgen; waarom mijn fishfinder niet in 3D is, met een bril die wel comfortabel zit; of er nou echt niet zoiets bestaat als de op afstand meest aantrekkelijke boilie voor elke karper? Een soort aasmagneet met een waarborg voor aantrekkingskracht gelijk die tussen vlieg en drol of mot en vlam; waarom zoiets als ‘vertrouwen’ doet vangen? en of er überhaupt na de boilie en hair-rig nog ruimte is voor een ‘nieuwe revolutie’…?
Je begrijpt dat gezien de ambitie van de vraagstukken er zich niet snel iets inhoudelijks ontwikkelt. Voor het elimineren van ‘de haak’ kom ik niet veel verder dan de net zo absurde als dieronvriendelijke introductie van een PUR-boilie, die bij aanbeet bekvullend opzwelt, of een extreem ingewikkelde onderwater variant op de muizenval. Leuk is wel de gedachte om eens mensen uit de parfumindustrie in contact te brengen met de pioniers van onze boilie-markt. Wellicht leidt het tot een wederzijds succes. Er zijn genoeg boilies die naar menselijk smaak worden toegesneden, waarom niet ook andersom? Al moet ik toegeven dat op voorhand mij een ‘Chanelletje Robin Red’ geen feestnummer lijkt!
Dergelijke hersenspinsels geven eigenlijk alleen maar onrust en lopen steevast uit op de vaststelling dat karpers geen eendimensionale beesten zijn en daardoor niet ‘voor één gat te vangen’. Ideeën voor een volgende ‘revolutie’ leiden al gauw tot verschillende vormen van excentriek gedrag waarbij de sport er niet meer toe doet, je de vis net zo goed in de winkel kunt kopen of met een net kunt dreggen. Of in sommige gevallen leiden ze tot vraagstukken die meer retorisch van aard zijn; is er leven na de dood, in het heelal of op mijn stek, om er maar een paar te noemen.

Eindelijk rust...

En dan…, heel soms, stapt de natuur zelf op de voorgrond, wordt even ‘speler’ in plaats van ‘decor’. En eigenlijk wordt het dan pas echt interessant. Want niets kan zo’n indruk op je maken, zich onder je huid nestelen, als de natuur wanneer deze haar ongenaakbaarheid toont. Als je met onweer, harde regen en een flinke storm in je tentje zit, voel je wat ik bedoel. Wanneer de grenzen van je bivvy worden opgezocht word je er bewust van. En het maffe is dat juist als ik dat gevoel heb, dat op ieder moment de totale evacuatie nodig kan zijn en er van slapen niets terecht komt, dat ik juist dan de sterkste vorm van ontspanning ervaar! Het brengt mij naar het hier en nu. Alles draait opeens om het moment, maakt je bewust en niet afgeleid.
Ik denk aan thuis waar een heerlijk warm bed staat met mijn lieve vriendin erin. Mijn kleine dochter, toen nog met drie spenen in haar ledikant en vraag mij af waarom ik hier in godsnaam zit?! Soms verhoogt het zo je bewustzijn dat het de slappe lach oplevert… Dier en mens zijn dan sowieso in geen velden of wegen te bekennen. Daar is gewoon even geen ruimte voor. Alleen de natuur is er. En gewoon omdat zij er nu eenmaal altijd is. Zij valt niet te betwisten. Je kunt beducht voor haar zijn, maar je aan haar ergeren is absurd. Je realiseert je opeens dat je op visite bent in een omgeving waar zij de dienst uitmaakt.
Maar toch zit ik er steeds weer opnieuw... waarom? Ik weet inmiddels het antwoord zelf wel; het zijn juist deze ervaringen die je levensloop verrijken. Het weekt je los van de dagelijkse, soms zo verwarrende realiteit en dus ook de (onderhuidse) spanningen die deze met zich meebrengt. Het is een spoedcursus retraite. Je kunt in de natuur die zeldzame momenten beleven waarin je als mens bewust wordt van je eenzaamheid, je kwetsbaarheid, maar daarmee ook van je individualiteit. Het laat je hernieuwd kennismaken met jezelf en dus zijn het ook de momenten waarop jij alleen nog maar jezelf in de weg kunt zitten. En dat komt goed uit, want ik gun mijzelf graag wat ontspanning.
En echt, al die mensen en dieren maken dan niets meer uit... en die wallen onder je ogen, koude handen en natte voeten verdwijnen wel, de verhalen, fantasieën en herinneringen na een periode zo alleen met de natuur nooit!
Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws van The Carp Specialist in uw mailbox!

Meld uzelf aan voor onze nieuwsbrief

Onze brochure

Vraag onze brochure aan en deze belandt bij u thuis op de deurmat.

Bas

Wilt u meer informatie?

Wilt u meer informatie over dit betaalwater? Neem dan gerust contact met ons op

NL+31 344 66 48 06
BE+32 280 87 432

Whatsapp+31 6 556 88 912

Daarom boekt u bij The Carp Specialist

6362 vissers hebben ons al beoordeeld

9,4
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Algemeen
9,3
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Faciliteiten
9,4
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Ons aanbod
9,3
Rating starRating starRating starRating starRating star half
Begeleiding
Met karpervissen als passie, maar zonder zeëen van tijd te hebben kies ik er heel vaak voor om te vissen op de betaalwateren van The Carp Specialist. Dit om 2 heel simpele redenen: Top service en grote keuze uit super gave bestemmingen met verschillende karakteristieken! Ieder type visser vindt er visvakanties die op het lijf geschreven zijn!
9
Rating starRating starRating starRating starRating star half
David Vandevelde
Uw professionele karperreisbureau
Ruime keuze aan betaalwateren
Al 56.637 tevreden vissers geholpen
De grootste community karpervissers

Deze karpermerken gingen u al voor!

NTEC
Grain Baits
Dynamite Baits
Nash Tackle
Koicenter Tiel
MTC Baits
Cipro Baits
KWO
Dragon Baits
PK Baitboats
Korda